3.97M

1-2.-TURYSTYKA-POZNAWCZA-krajoznawcza-i-przyrodnicza

1.

TURYSTYKA
POZNAWCZA

2.

Turystyka poznawcza:
• krajoznawcza
• przyrodnicza
• miejska
• weekendowa
• etniczna
• kulturowa
• kulinarna
• edukacyjna
• inne
- geoturystyka
- turystyka ornitologiczna
- turystyczne safari
- turystyka polarna
- ekoturystyka

3.

TURYSTYKA KRAJOZNAWCZA

4.

Ludzie od zawsze chcieli poznawać świat, odkrywać nieznane lądy i zwiedzać
nowe miejsca. Są ciekawi świata i marzą im się dalekie podróże, w tym pędzie
do poznawania obcych lądów często zapominają o tym, jak dużo ciekawych
miejsc jest w ich własnej ojczyźnie. Wielu Polaków zaczęło doceniać walory
swojego kraju, toteż coraz większym zainteresowaniem cieszą się wycieczki
krajoznawcze.
Znane polskie przysłowie mówi: cudze chwalicie, swego nie znacie. Zgodnie z
jego treścią zwiedzanie świata najlepiej zacząć od własnego kraju, bo Polska
jest naprawdę piękna i warto ją dobrze poznać. ☺

5.

Turystyka krajoznawcza, nazywana również turystyką dziedzictwa, to
rodzaj turystyki której głównym celem jest zwiedzanie określonego obiektu,
miejsca, miejscowości lub regionu.

6.

Turystyka krajoznawcza związana jest przede wszystkim z poznawaniem
ojczystego kraju i jego różnorodnych walorów. Przewodnim motywem takiego
rodzaju podróżowania jest motyw poznawczy, połączony z celami
edukacyjnymi i rekreacyjnymi. Taka forma relaksu uczy, bawi i dostarcza wiele
przyjemności. Jeśli ktoś uprawia ten rodzaj turystyki, zazwyczaj utożsamia się
z miejscową ludnością, czerpie od niej wzory godne naśladowania oraz
zaspokaja swoje pragnienie wiedzy.

7.

Uczestnicy turystyki krajoznawczej:
• zwiedzają różne miejsca: muzea, obiekty zabytkowe, historyczne miasta
• wędrują szlakami tematycznymi, kulturowymi i przyrodniczymi
• poznają osobliwości przyrody
• zwiedzają centra krajoznawcze, parki narodowe, ogrody i skanseny

8.

Ruch turystyczny o charakterze krajoznawczym może mieć charakter
wyjazdów indywidualnych lub grupowych (np. wycieczki szkolnych)

9.

Do form szkolnej turystyki krajoznawczej zalicza się:
a) wycieczki przedmiotowe – traktowane są przez nauczycieli jak
uzupełnienie obowiązującego programu nauczania
b) wycieczki krajoznawczo-turystyczne – młodzież poznaje podczas nich
środowisko przyrodnicze, kulturowe i historyczne różnych regionów kraju
c) imprezy krajoznawczo-turystyczne – takie jak biwaki czy turnieje
d) imprezy wyjazdowe – np. zielone szkoły
e) obozy oraz imprezy turystyki kwalifikowanej – wymagające kondycji
fizycznej i różnych specjalistycznych umiejętności

10.

Turystyka krajoznawcza spełnia wiele funkcji społecznych:
• funkcja wychowawcza – wyraża się w kształtowaniu stylu wypoczynku i
podróżowania, wpływa na rozszerzenie zainteresowań
• funkcja kształceniowa (poznawcza) – uczestnicy ruchu turystycznego
poznają własny region, kraj, dostrzegają wartości w kulturze narodowej oraz
nabywają wiele umiejętności i sprawności, np. umiejętność posługiwania się
mapą i kompasem
• funkcja techniczna (instrumentalna) – poznanie kraju stwarza możliwość
do lepszego zagospodarowania turystycznego kraju, budowy nowych
obiektów turystycznych, wytyczania nowych szlaków i kształcenia
wykwalifikowanych kadr turystycznych

11.

Turystyka krajoznawcza jest bardzo popularną formą spędzania wolnego
czasu, korzystają z niej zarówno dzieci, młodzież, jak i osoby dorosłe. Stwarza
ona ogromne możliwości rozwoju fizycznego i intelektualnego, a w przypadku
wycieczek lokalnych pogłębia patriotyzm, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży.

12.

Do rozwoju turystyki krajoznawczej przyczyniają się różne instytucje, wśród
których najważniejszą rolę odgrywa Polskie Towarzystwo TurystycznoKrajoznawcze – PTTK

13.

Jako główny cel organizacja ta postawiła sobie propagowanie:
• turystyki kwalifikowanej
• turystyki krajoznawczej
zgodnie z dewizą:
Poznasz swój kraj, pokochasz go bardziej.

14.

PTTK jest wydawcą wielu map, folderów i przewodników. W całym kraju ma
biblioteki i regionalne pracownie krajoznawcze. Szkoli własną kadrę
przewodników i instruktorów, dzięki czemu ma większe szanse na
oddziaływania na turystów.
Stworzyło własny system odznak, które są udokumentowaniem umiejętności i
wiedzy zdobytych podczas różnych wycieczek krajoznawczych.

15.

TURYSTYKA PRZYRODNICZA

16.

Przyroda jest częścią naszego świata i mimo ciągłego rozwoju przemysłu i
rolnictwa są miejsca, w których natura zachowała się w swojej pierwotnej ,
nienaruszonej postaci. Wiele ludzi, zwłaszcza mieszkańców dużych,
zatłoczonych miast, bardzo ceni sobie turystykę przyrodniczą, gdyż daje im ona
możliwość odpoczynku na łonie natury. Ludzie, którzy kochają przyrodę, łączą
czas wolny i wypoczynek z rozwijaniem swoich zainteresowań.
Taką formę turystyki zajmować się można w każdym czasie i w każdym wieku,
ponieważ można ją dostosować do potrzeb każdego człowieka.

17.

Turystyka przyrodnicza to podróże, których głównym motywem jest
odwiedzanie obszarów cennych w kontekście przyrodniczym, w celu ich
poznani i podziwiania.

18.

Uczestnikami tej formy turystyki są głównie ludzie wykształceni,
reprezentujący wysoki poziom świadomości ekologicznej, dla których
najważniejsze jest przebywanie w naturalnym środowisku i bliski kontakt z
przyrodą, połączony ze zdobywaniem wiedzy na jej temat.
Niezwykle ważnym aspektem uprawiania turystyki przyrodniczej jest dbałość
o zachowania integralności, bogactwa i bioróżnorodności odwiedzanych
systemów przyrodniczych.

19.

Podział turystyki przyrodniczej
FORMY TURYSTYKI
PRZYRODNICZEJ
Geoturystyka
Turystyka safari
Turystyka ornitologiczna
Turystyka polarna

20.

Geoturystyka
Geoturystyka to forma turystyki przyrodniczej, której głównym motywem
jest poznawanie obiektów przyrody nieożywionej.

21.

Jest to nowoczesna forma aktywnej turystyki, łącząca wypoczynek z
satysfakcją poznawania procesów geologicznych kształtujących powierzchnię
naszej planety. Ma ona ścisły związek z ochroną przyrody, gdyż wiele obiektów
geoturystycznych, ze względu na swoje unikatowe walory, objętych jest
różnymi formami ochrony.

22.

Atrakcjami geoturystycznymi są miliony obiektów przyrody nieożywionej,
m.in.:
masywy górskie
pustynie
wybrzeża morskie
kaniony i przełomy rzeczne
wulkany
wodospady
skałki, jaskinie
odsłonięcia terenowe atrakcyjnych skał

23.

Najbardziej znane obiekty tego typu w świecie to:
• w Ameryce Północnej: Wielki Kanion Kolorado, wodospad Niagara i
gejzery Yellowstone
• w Ameryce Południowej: wodospad Iguazú, jezioro Titicaca, lodowiec
Perito Moreno
• w Europie: wulkany Wezuwiusz i Etna, klifowe wybrzeża Normandii, fiordy
w Norwegii i jaskinie w Słowacji
• w Afryce: pustynia Sahara, wulkan Kilimandżaro, Wielka Dolina Ryftowa i
jezioro Natron
• w Australii – Wielka Rafa Koralowa i Ayers Rock
• w Azji – Himalaje, skałki Kapadocji, wąwozy Jangcy i Morze Martwe

24.

Ameryka
Północna

25.

Ameryka
Południowa

26.

Europa

27.

Europa

28.

Afryka

29.

Australia

30.

Azja

31.

W Polsce do najbardziej znanych obiektów geoturystycznych należą:
• przełom Dunajca w Pieninach
• rzeźba polodowcowa Tatr
• wydmy łebskie
• skałki jurajskie w okolicach Krakowa
• wąwozy lessowe na Lubelszczyźnie
• Jaskinia Niedźwiedzia i jaskinia Raj
• wystąpienia kamieni szlachetnych i ozdobnych w Sudetach

32.

33.

34.

Oprócz obiektów naturalnych, geoturystyka obejmuje zabytkowe obiekty
techniki związane z przetwarzaniem surowców geologicznych, np. tereny
górnicze (kopalnie czynne i muzealne), obiekty hydrotechniczne.

35.

Do najciekawszych tego typu obiektów na świecie należą:
kopalnie soli w Slazburgu i okolicy (Austria)
kopalnia złota i zakład przeróbki rudy w Silveton (Kolorado)
skansen i kopalnie złota w Ballarat (Australia)
Salar de Uyuni w Boliwii – największe na świecie solnisko
położone na wysokości 3 650 m n.p.m.

36.

W Polsce są to takie
obiekty:
kopalnia soli w Wieliczce
kopalnia krzemieni w
Krzemionkach
Opatowskich
kopalnia złota w Złotym
Stoku
szyby naftowe w Bóbrce

37.

Na potrzeby ruchu turystycznego tworzy się na świecie tzw. geoparki.
Celem ich tworzenia jest przede wszystkim wykorzystanie stanowisk
geologicznych w edukacji, w naukach związanych z ochroną środowiska,
upowszechnienie geoturystyki jako formy wypoczynku oraz ochrona
dziedzictwa geologicznego dla przyszłych pokoleń (jest to tzw. geoochrona).

38.

Z inicjatywą tworzenia geoparków jako obszarów przedstawiających
szczególne wartości geologiczne wstąpił w 1997 roku Oddział do Spraw Nauk o
Ziemi UNESCO. W 1998 roku UNESCO uruchomiło program tworzenia
globalnej Sieci Narodowych Geoparków, który objął ponad 500 geoparków. Do
celów tego programu utworzono międzynarodową nazwę geopark UNESCO.

39.

Najwięcej geoparków znajduje się w Stanach Zjednoczonych, gdyż tam
definicji geoparku odpowiadają prawie wszystkie parki narodowe.
W Europie geoparki są w Niemczech, Francji, Hiszpanii, Grecji, Szwajcarii i
Polsce.

40.

W Polsce znajdują się trzy geoparki krajowe:
1. Łuk Mużakowa (położony w Niemczech i Polsce – jego polska część leży w
województwie lubuskim)
2. Góra św. Anny – położony w zachodniej części Wyżyny Śląskiej
3. Karkonoski – obejmujący teren Karkonoskiego Parku Narodowego i jego
otulinę.

41.

42.

Turystyka ornitologiczna
Turystyka ornitologiczna (birdwatching) – to wyjazdy służące obserwowaniu
ptaków gołym okiem lub przez przyrządy (lornetkę, lunetę)

43.

Miłośnicy ptaków, zwani również ptasiarzami, działają w stowarzyszeniach i
klubach ornitologicznych.
Zajmują się nie tylko obserwacją ptaków, ale również je fotografują,
nagrywają ich głosy, robią notatki i wymieniają się na forach internetowych i
grupach dyskusyjnych.
Celem ich działalności jest ochrona ptaków oraz edukacja ekologiczna i
propagowanie turystyki ornitologicznej.
Coraz więcej biur podróży ma w swojej ofercie wyprawy ornitologiczne pod
kierunkiem wyspecjalizowanych przewodników.

44.

Miejscami sprzyjającymi obserwacjom są bardzo różne środowiska: zbiorniki
wodne i obszary wodno-błotne, podmokłe łąki, krajobraz rolniczy z miedzami i
zadrzewieniami śródpolnymi, rozległe lasy w niewielkim stopniu
przekształcone przez człowieka, skraje lasów i zadrzewień, tereny górskie.
W niektórych rezerwatach i parkach narodowych ustawiane są specjalne
platformy i wieże obserwacyjne, które ułatwiają oglądanie ptaków bez ich
niepokojenia.

45.

• Największe skupiska ptaków występują:
na obszarach górskich (na terenie parków narodowych) – Pireneje, Alpy, Karpaty,
Rodopy
na terenach bagiennych – delta rzeki Dunaj
u wybrzeży klifowych – Półwysep Skandynawski, Szkocja
w Polsce – np. Dolina Biebrzy, Puszcza Białowieska, Puszcza Knyszyńska,
Bieszczady

46.

Przykładowe miejsca nadające się do turystyki ornitologicznej w Polsce to:
-
Mazury
Dolina Biebrzy
Puszcza Białowieska
Dolina Karpia
Magurski Park Narodowy
Park Narodowy „Ujście Warty”
W Europie birdwatching jest szczególnie popularny na Wyspach Brytyjskich.

47.

Uprawianie turystyki ornitologicznej ma wiele zalet, np. przyczynia się do
ochrony ptaków i przyrody, aktywizuje ekonomicznie odwiedzane obszary,
przynosi korzyści producentom sprzętu potrzebnego do uprawiania turystyki
ornitologicznej oraz wydawcom książek i czasopism, umożliwia przebywanie
w środowisku przyrodniczym z dala od hałasu i zgiełku.

48.

Awifauna – ogół ptaków latających i nielatających, to wszystkie ptaki
występujące stale lub okresowo na określonym obszarze geograficznym.
Nazwa pochodzi od wyrazu łacińskiego avis – ptak i wyrazu faun oznaczającego
w mitologii rzymskiej bożka leśnego.
Ornitofauna jest formą poboczną awifauny, pochodzącą od wyrazu greckiego
ornis – ptak. „Nieptaki” nie mogą być zaliczane do awifauny ani ornitofauny.
Często nazwa awifauna jest używana jako synonim ornitofauny, czyli jako
nazwa ogółu gatunków ptaków danego obszary geograficznego, określonego
środowiska lub czasu geologicznego, np. ornitofauna wyspa Galapagos,
ornitofauna Polskim ornitofauna tajgi.

49.

50.

Turystyka safari
Turystyka safari – zorganizowane wyjazdy, których celem jest podziwianie i
fotografowanie naturalnej przyrody, przede wszystkim zwierząt
Termin safari pochodzi od arabskiego słowa safara, które oznacza
podróżowanie, wyprawę myśliwską lub dłuższą wyprawę karawaną.

51.

Wyjazdy safari są organizowane głównie do państw Afryki w ciągu pory suchej,
kiedy zwierzęta zbierają się wokół zbiorników wodnych i łatwo można je
dostrzec; jest mało wody, trawy są suche, co znacznie ułatwia obserwację
zwierząt i krajobrazu.

52.

Doskonałe warunki do organizowania safari mają takie kraje jak: Kenia,
Tanzania, Uganda, Zambia, Mozambik, Botswana i Republika Południowej
Afryki.
Do najciekawszych safari należą wyprawy kenijskie, podczas których turyści
mogą nie tylko obserwować żyjące tam zwierzęta (wędrówki milionów antylop
i zebr), ale również spotkać się z Masajami.
W Ugandzie, w parku narodowym, atrakcją są szympansy i goryle górskie. Tam
też powstały dla turystów szlaki goryli.
W Tanzanii najbardziej znany jest Park Narodowy Serengeti z ogromną liczbą
zwierząt, które przemieszczając się, tworzą spektakularne zjawisko w
przyrodzie, tzw. okres „Wielkiej Wędrówki” (migracji), który trwa od czerwca
do sierpnia i jest doskonałą okazją do robienia zdjęć.

53.

W Zimbabwe żyje ogromna liczba słoni, żyraf, lwów i innych gatunków
zwierząt. Kraj ten słynie z największej liczby dzikich psów.
W Botswanie znajduje się jedna z największych śródlądowych delt na świecie
(Delta Okawango) – bardzo ważny obszar ekologiczny.
Namibia słynie z najwyższych słoni w Afryce i czarnych nosorożców, które żyją
w parku narodowym.
Najliczniej odwiedzanym parkiem narodowym w Afryce jest Park Narodowy
Krugera w RPA, w którym można obejrzeć wszystkie zwierzęta wchodzące w
skład „wielkiej piątki” Afryki – lwa, lamparta, nosorożca, słonia i bawoła. W
parku można obserwować setki gatunków zwierząt i ptaków, kilkadziesiąt
gatunków gadów, płazów, ryb oraz organizować prywatne safari,
przemieszczając się własnym samochodem.
Gabon zaprasza turystów do oglądania wielorybów, goryli, słoni, lampartów i
innych dzikich zwierząt.

54.

Namiastką safari jest zwiedzanie parku safari, czyli szczególnej odmiany
ogrodu zoologicznego. W przeciwieństwie do zwykłego ogrodu zoologicznego
zwierzęta nie są tu umieszczane w klatkach, lecz swobodnie poruszają się w
wydzielonych strefach. Goście mogą tu oglądać przedstawicieli różnych
gatunków z bliska, siedząc w samochodzie lub autobusie.
Pierwszy w Polsce park safari znajduje się w Świerkocinie, w gminie Witnica.

55.

Biura podróży mają w swoich ofertach bardzo różne formy safari:
• walking safari – wędrówki piesze z doświadczonym i wykwalifikowanym
przewodnikiem (do 6 osób)
• canoe safari – spływ kajakami i podziwianie urokliwych zakątków
• fly-in-safari – loty samolotem lub balonem, które umożliwiają podziwianie
dzikiej przyrody
• mobile safari – poruszanie się samochodem typu jeep w obrębie obszarów
chronionych

56.

• self-drive-safari – przemieszczanie się między atrakcjami własnym
samochodem
• overland safari – przemieszczanie się afrykańskim samochodem (typ
ciężarówki) z możliwością obserwowania przyrody z dachu; dla turystów,
którzy chcą przeżyć przygodę; trwa od 3 do 56 dni, a najdłuższa trasa
prowadzi z Nairobi do Kapsztadu przez Kenię, Ugandę, Tanzanię i inne
• train safari – podróż koleją między atrakcyjnymi miejscami Afryki; podróż
odbywa się luksusowym pociągiem Ravos Rail poruszanym za pomocą
lokomotywy parowej, np. z Kapsztadu (RPA) do Tanzanii; to jest luksusowa,
bezpieczna i najdroższa forma safari
• bidwatching safari – obserwacje ptaków najczęściej organizowane w parkach
narodowych RPA, Namibii, Botswany oraz lasach równikowych Ugandy

57.

walking safari
canoe safari
fly-in-safari
mobile safari

58.

ttrain safari
overland safari
birdwatching safari

59.

Turystyka polarna
Turystyka polarna to podróże na obszary podbiegunowe, wyprawy do Arktyki
i na Antarktydę, rejsy po Oceanie Arktycznym i wokół Antarktydy, których
motywem jest odwiedzanie, podziwianie i korzystanie z walorów środowiska
przyrodniczego obszarów polarnych oraz poznawanie życia i kultury ludów i
zwierząt je zamieszkujących.

60.

Tereny obszarów polarnych (tereny poza kołem podbiegunowym, obszary
tundry i wiecznego śniegu), przez cały rok lub przez jego większą część pokryte
śniegiem lub lodem (na ogół nie zamieszkałe), z nieskażoną przez cywilizację
przyrodą, unikalnymi krajobrazami, cieszą się szczególnym zainteresowaniem
turystów.
Głównymi obszarami, na których rozwija się turystyka polana są:
• na półkuli północnej – Alaska, Grenlandia, północne tereny Kanady,
Skandynawii i Rosji
• na półkuli południowej – Antarktyda, południowa Patagonia

61.

Część terenów polarnych jest zamieszkała i dysponuje podstawowym
zagospodarowaniem, które umożliwia przyjęcie turystów, jednak na wielu
terenach, zwłaszcza południowych, brakuje bazy turystycznej, a więc dotarcie
o nich wymaga dużego wysiłku zarówno turystów, jak i organizatorów
wyjazdów. Przez wiele lat Antarktyda była kontynentem w ogóle
nieodwiedzanym przez turystów. Obecnie ich liczba, pomimo podpisania
Traktatu Antarktycznego, co roku wzrasta.

62.

Traktat Antarktyczny (Układ Antarktyczny) został podpisany w 1959 roku, ale
wszedł w życie w 1961 roku. Jest to międzynarodowa umowa regulująca
polityczno-prawny status Antarktydy, który jest jedynym niezamieszkałym
kontynentem. W umowie tej jest nazwana lądolodem. Głównym celem paktu jest
zapewnienie wykorzystania Antarktydy tylko do celów pokojowych. Zabronione
jest podejmowanie na tym terenie działań o charakterze militarnym,
przeprowadzanie prób z bronią jądrową zanieczyszczanie tego rejonu świata.
Badania naukowe mają być efektem współpracy, a ich wyniki powinny być
dostępne dla wszystkich. Traktat tworzy 14 artykułów, które podpisało 12 państw
(Polska nie uczestniczyła).

63.

• Turystyka polarna obejmuje:
• Turystykę antarktyczną – ma nieco inny charakter niż arktyczna; charakter
wpraw morskich.
Ruch turystyczny na Antarktydzie koncentruje się głównie w zachodniej części, z
powodu grubej warstwy lodu pokrywającej pozostałą powierzchnię kontynentu.
Tylko tam mogą zakotwiczyć statki, a turyści zejść na ląd. Po dotarciu do
brzegów pasażerowie są zabierani na ląd w małych łodziach pontonowych. Tam
mogą podziwiać niepowtarzalne krajobrazy, dziką przyrodę, oglądać foki,
pingwiny i wieloryby, spędzać aktywnie czas-uczestniczyć w ekspedycjach w
głąb lądu, wspinaczkach, jeździe na nartach, nurkowaniu lub spływach
kajakowych. Po zwiedzeniu lądu turyści wracają na pokład statku.
Na terenie Antarktydy prawie nie ma infrastruktury turystycznej. Sezon
turystyczny trwa tu bardzo krótko – od grudnia do lutego.

64.

Turystykę arktyczną – Najbardziej znanym terenem turystycznym na Oceanie
Arktycznym jest wyspa Spitsbergen (gdzie turystyka jest jednym z głównych czynników
dochodu mieszkańców). Turyści przybywają na wyspę drogą powietrzną lub wodną,
najchętniej w kwietniu, gdy rozpoczyna się dzień polarny oraz w sezonie letnim, od
czerwca do końca sierpnia. Dużą popularnością cieszą się rejsy statkami wycieczkowymi
(cruising) dookoła archipelagu, na którym leży wyspa. Podczas rejsów turyści mogą
podziwiać malownicze fiordy, czoło lodowców uchodzących do morza, faunę morza –
wieloryby, foki, niedźwiedzie polarne. Ląd odwiedza co roku około 30 tysięcy turystów,
którzy są tam przewożeni łódkami. Na lądzie mogą obserwować kolonie ptaków (kaczki,
rybitwy), zwiedzać historyczne i czynne osady górnicze, odwiedzać polarnych bazy
naukowe. Niektórzy turyści decydują się na opłynięcie archipelagu własnymi lub
wynajętymi jachtami i kajakami. Dużym zainteresowaniem cieszą się kilkudniowe
wyprawy trekkingowe po słabo dostępnych obszarach górskich. Celem wyprawy jest
pokonanie określonej trasy z przewodnikiem, w trudnych warunkach polarnych. Atrakcją
jest obserwacja większych zwierząt (reniferów, morsów, lisów, niedźwiedzi) oraz
podziwianie różnorodnej fauny.

65.

Inne atrakcje, na które mogą liczyć turyści, to m.in.:
• przejażdżki psimi zaprzęgami, skuterami śnieżnymi
• zwiedzanie jaskiń lodowych i tuneli
• wyprawy łodziami w czasie nocy polarnych
• festiwale, np. festiwal kwiatów, muzyki jazzowej, maratonie narciarskim
• wyprawy w czasie nocy polarnej
English     Русский Правила